ΜΕΞΙΚΟ 1, ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ

Front Picture: 

Καλά ε! Μιλάω από την κορυφή της Πυραμίδας του Ήλιου. Μια θέα άπαρτη! Όλος ο αρχαιολογικός χώρος στο πιάτο. Και για να πω και του χοντρού το δίκιο: Βλέπω κάτι υπέρβαρες αναψοκοκκινισμένες κυρίες, και μάλιστα κάποιας ηλικίας που, παρά τα κιλά και τα χρονάκια τους, ανεβαίνουν κάθιδρες κι αγκομαχώντας, κάνοντας στάση σε κάθε τρία σκαλιά. “Bravo, corragio, ancora un po!” Τους το φώναξα, μου χαμογέλασαν και συνέχισαν ν' ανεβαίνουν. E, λοιπόν, όταν ο άνθρωπος είναι ψωνισμένος δεν κωλώνει μπροστά σε τίποτα!

 

Από τις απομαγνητοφωνημένες σημειώσεις του ταξιδιού.

4 Μαρτίου 2011, ημέρα πρώτη.

Ισαβέλλα: Ένα, δύο, τρία... Μιλάω στο μαγνητόφωνο από το δωμάτιο του ξενοδοχείου μας στην Πόλη του Μεξικό, γεγονός που ισοδυναμεί περίπου με άθλο δεδομένου των  όσων προηγήθηκαν για να φτάσουμε ως εδώ.

Και για να γίνω πιο σαφής, ας πιάσουμε τα πράγματα με τη σειρά: Φλας μπακ, χθες, χαράματα 4 Μαρτίου, Ελ Βενιζέλος. Πάμε για τσεκ-ιν, παίρνουμε τις κάρτες επιβίβασης για Άμστερνταμ και ζητάμε ως είθισται να βγάλουμε  και τις επόμενες κάρτες, για την πτήση ανταπόκρισης από Άμστερνταμ για Μεξικό. Για κάποιον περίεργο λόγο όμως το μηχάνημα τυπώνει μόνο τη δική μου. Η κοπέλα στο γκισέ της Κα Ελ εμ είναι καθησυχαστική: «μην σας απασχολεί, η κράτηση του κυρίου Ζυρίνη εμφανίζεται κανονικά στο κομπιούτερ, απλά υπάρχει κάποια ηλεκτρονική εμπλοκή και δεν μπορώ να εκδώσω από εδώ την κάρτα του. Θα σας την βγάλουν στο Άμστερνταμ μέσα σε δυο λεπτά.

Ζυρίνης: Εμένα εκείνη τη στιγμή με ψιλοζώνουν τα φίδια αλλά λέω στον εαυτό μου άσε καλύτερα τις υποψίες στην άκρη και μην ανοίξεις το στόμα σου γιατί δεν έχει νόημα. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να κουρδίσεις την Ισαβέλλα, άσε που θα σε πει και γρουσούζη.

Ισαβ:  Πράγματι εκείνη την ώρα στο Ελ Βενιζέλος, ο νους μου δεν πήγε στο κακό. Έτσι λοιπόν παραδίδουμε τα σακίδια στο τσεκ-ιν, απογειωνόμαστε, και μετά από κάνα τρίωρο νάμαστε στο Άμστερνταμ. Σύμφωνα με το πρόγραμμά πτήσεων έχουμε ένα κενό έξι περίπου ωρών μέχρι την ανταπόκριση για Μεξικό. Ευκαιρία λοιπόν να βγούμε από το αεροδρόμιο για καμιά βόλτα στην πόλη. Πριν όμως απ’ αυτό, πάμε πρώτα, λέω, στο αρμόδιο γκισέ για να ξεμπερδεύουμε με την εκκρεμότητα της κάρτας επιβίβασης, να μην τρέχουμε την τελευταία στιγμή.

Στο γκισέ όμως αντί να βγει η κάρτα «σε δυο λεπτά» όπως διατεινόταν η κοπέλα στο Ελ Βενιζέλος, παρακολουθούμε τώρα την υπάλληλο να κοιτάζει επίμονα την οθόνη της σαν να τη βλέπει  για πρώτη φορά. Κάτι πληκτρολογεί, ξανακοιτάει ακόμα πιο επίμονα την οθόνη, ξαναπληκτρολογεί, ξανά το ίδιο έκπληκτο βλέμμα, ώσπου τελικά μας σκάει το παραμύθι: «ε, ξέρετε, θα πρέπει να περιμένετε, υπάρχει κάποιο θεματάκι με το όνομα του κυρίου Ζυρίνη, τι να σας πω… συνωνυμία, ίσως».  Ε, απ’ αυτό το σημείο αρχίζει ο τραγέλαφος.

Η, ευγενέστατη οφείλω να πω, προϊστάμενη της Κα Ελ Εμ που μας παραλαμβάνει δέκα λεπτά αργότερα είναι σαφέστερη. «Το όνομα του κυρίου Ζυρίνη», λέει, «εμφανίζεται στη λίστα ανεπιθύμητων για τις ΗΠΑ, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να μπει στην πτήση Άμστερνταμ-Μεξικό». «Τι εννοείτε»; της λέω, «και τι σημασία έχει αν ο κύριος Ζυρίνης είναι ανεπιθύμητος για τους Αμερικάνους, αμοιβαία εξάλλου τα αισθήματα, γι αυτό και πάντα φροντίζουμε να παίρνουμε πτήσεις που δεν περνάνε τράνζιτ από κανένα αεροδρόμιο των ΗΠΑ». «Ναι», μας λέει, «αλλά ο αεροδιάδρομος της συγκεκριμένης πτήσης Άμστερνταμ-Μεξικό περνάει μέσα απ τον αμερικάνικο εναέριο χώρο, κι εφόσον ο σύζυγός σας εμφανίζεται στη λίστα ανεπιθύμητων, δεν μπορεί να πετάξει μ’ αυτήν. Εμείς, πάντως, δεν μπορούμε να τον βάλουμε στο αεροσκάφος γιατί αν τον βάλουμε δεν θα λάβουμε άδεια απογείωσης».

Ζυρ: Σαν να λέμε ότι άμα η εκδικητικότητα σμίγει με τη βλακεία γεννιέται η απόλυτη αμερικανιά! Να έχουν περάσει όχι πέντε, όχι δέκα, αλλά τριάντα ολόκληρα χρόνια, και όμως εκεί, σε πείσμα της λογικής και της απλής αριθμητικής ακόμα, να παραμένω πολιτογραφημένος ως τρομοκράτης στα αρχεία της Υπερδύναμης για μια υπόθεση όπου έχουμε αθωωθεί πανηγυρικά με την Ισαβέλλα … Κατόπιν αυτού, άρχισα πάλι στα εξήντα εφτά μου να αισθάνομαι αεροπειρατής εδάφους-εδάφους. Καλό για το ηθικό μου, δεν λέω, αλλά ακόμη καλύτερα θα’ ναι να φτάσουμε στο Μεξικό.

Ισαβ: Ευτυχώς η προϊσταμένη της Κα Ελ Εμ εκτός από ευγενική είναι και ξύπνια. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να καταλάβει τα σχετικά με τη παροξυστική  μαλακία των Αμερικάνων. Είναι φως φανάρι ότι έχει ήδη εμπεδωμένη άποψη επ’ αυτού. Έτσι, αφού πρώτα επιχειρεί ανεπιτυχώς να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ μπας και βγάλει άκρη (σιγά μην έβγαζε δηλαδή, άσε που εκεί είναι ακόμα νύχτα) περνάει άμεσα σε πρακτική εναλλακτική πρόταση. «Μπορώ να σας βάλω σε μία πτήση της Κα Ελ Εμ για Παναμά, η οποία δεν περνάει από τον εναέριο χώρο των ΗΠΑ, και από κει, να κανονίσω μια ανταπόκριση Παναμά-Μέξικο Σίτυ. Χωρίς επιβάρυνση εννοείται». Ε, μπροστά στην προοπτική να κολλήσουμε επ’ αόριστο στο Άμστερνταμ, συμφωνούμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ζυρ: Έντεκα ώρες πτήση για  Παναμά κι ένα τετράωρο τράνζιτ στο αεροδρόμιο, σύνολο δεκαπέντε. Κι ούτε καν ένα κλουβί για μας τους κολασμένους καπνιστές. Βάλε κι άλλες  τρεισήμισι ώρες πτήση από Παναμά για Μεξικό,  ε, κάπου εκεί μεταξύ τζετ λανγκ και ακαπνιάς έχασα το λογαριασμό. 

Ισαβ: Και σαν να μην φτάνανε όλα αυτά, είχαμε και το τελικό κρας τεστ στο αεροδρόμιο της Πόλης του Μεξικού. Τρία βήματα έξω από το αεροπλάνο, στη φυσούνα παρακαλώ, να’ σου δύο Μεξικανοί σεκιουριτάδες στημένοι ειδικά για μας. «Διαβατήρια». Μας τα παίρνουν, ρίχνουν μια ματιά και … «ακολουθήστε μας».  Ένα γυμνό δωμάτιο με μόνο ένα γραφείο, μια καρέκλα κι ένα πάγκο. Κανονική ανάκριση. «Γιατί αλλάξατε πτήση;», «πού είναι το εισιτήριο επιστροφής;» «σε ποιο ξενοδοχείο θα μείνετε», «που σκοπεύετε να πάτε στο Μεξικό;» «θα επισκεφτείτε κάποια άλλη γειτονική χώρα;». Είναι φανερό ότι έχουν πάρει σήμα απ τους Αμερικάνους να ελέγξουν τις κινήσεις μας.

Ζυρ:  Μήπως και με βάση το Μεξικό κάνουμε επιδρομή στις ΗΠΑ και ρίξουμε τίποτα πύργους.

Ισαβ:  Σε λίγο όμως η νύστα γίνεται τόσο ισχυρή που πιάνω τον εαυτό μου ν’ αδιαφορεί πλέον για το τι θα γίνει. Δεν αντέχω πια το ηλίθιο παιχνίδι των ερωταποκρίσεων, δεν με νοιάζει εκείνη τη στιγμή αν θα μπούμε στο Μεξικό ή θα μας γυρίσουν πίσω – με ποια δικαιολογία αλήθεια; - το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ, να κοιμηθώ, να κοιμηθώ. Σταματώ λοιπόν ν’ απαντώ και γίνομαι επιθετική. Ακούστε να σας πω, ταξιδεύουμε τριάντα ώρες, είμαστε εξαντλημένοι, τα χαρτιά μας είναι εντάξει, δεν έχουμε κάνει κάτι παράνομο, κατά συνέπεια δεν έχει κανείς δικαίωμα να μας κρατάει στο αεροδρόμιο για κουβεντούλα παρά τη θέληση μας στις τέσσερις το πρωί τοπική ώρα. Να μας σφραγίσετε λοιπόν τα διαβατήρια εδώ και τώρα, αλλιώς απαιτώ να μιλήσω με την ελληνική πρεσβεία, τελεία και παύλα.  Και ω του θαύματος, οι δυο Μεξικανοί μπάτσοι αλλάζουν στάση με τη μία, ούτε συνεννοημένοι να ήταν, και ηρεμήστε σενιόρα πορ φαβόρ, και συγνώμη σενιόρ για την καθυστέρηση, αυτές τις φόρμες συμπληρώσετε μόνο και σε ένα λεπτό τελειώσαμε. Γκαπ, γκουπ, πέφτουν απανωτά οι σφραγίδες εισόδου  στα δύο διαβατήρια και «Bienvenido a Mexico». ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

 

Πόλη του Μεξικό, 5 μάρτη 2011

Ισαβ: Σήμερα ευτυχώς η μέρα μας ξεκίνησε πολύ πιο αισιόδοξα. Από την πρώτη βόλτα  κιόλας συνειδητοποιούμε  ότι η Πόλη του Μεξικού είναι μια εξόχως ζωντανή πόλη.  Απίστευτα μεγάλο πλήθος στους δρόμους! Και απίστευτα πυκνό. Αν αυτή είναι η συνηθισμένη κατάσταση φαντάσου τι γίνεται όταν διαδηλώνουν!


Ζυρ:  Η πρώτη μας γεύση λέγεται  «Πλάθα ντε λα Κονστιτουσιόν», σαν να λέμε «πλατεία Συντάγματος», που εδώ ονομάζεται «Σόκαλο». Χαμός από κόσμο. Και όλα υπερμεγέθη. Ξεκινώντας από την ίδια την ορθογώνια πλατεία που μετράει διακόσια σαράντα μέτρα μήκος επί διακόσια είκοσι πλάτος. Η Κατεντράλε Μετροπολιτάνα στη βόρεια πλευρά, το Προεδρικό Μέγαρο στη δυτική, κυβερνητικά κτήρια στη νότια, και συμπαρατασσόμενα μια σειρά από γαμάτα αποικιοκρατικά κτήρια στην ανατολική, κοσμηματοπωλεία, κυριλέ ξενοδοχεία και τα σχετικά.

 

Στη μέση της πλατείας διάφορα… πως τα λένε.. «σταντ». Από  πολιτικά δρώμενα μέχρι παζάρια.

 

Και σε μια γωνιά της πλατείας κάποιοι Ινδιάνοι να χορεύουνε ντάπα-ντούπα με τις παραδοσιακές τους στολές. Τουριστικό σόου εκατό τα εκατό, αλλά μετά τα χθεσινά καψόνια νοιώθω τόσο καλοδιάθετος που βρίσκομαι επιτέλους εδώ που ακόμα κι αυτό το γουστάρω! 

 

 

 



Ισαβ: Χίλια πεντακόσια ιστορικά κτήρια υπάρχουνε, λέει, στο κέντρο της πόλης, στο λεγόμενο «Σέντρο ιστόρικο». Πού να πρωτοπερπατήσεις και τι να πρωτοδείς!


Το μουσείο του Προεδρικού Μεγάρου είναι επισκέψιμο δωρεάν. Ένας έλεγχος στην είσοδο για μεταλλικά αντικείμενα, για όπλα προφανώς, και μετά «περάστε σενιόρες». Μέσα,  η διαμόρφωση άκρως εντυπωσιακή. Βίντεο-προβολές και εκθεσιακά κέντρα. Μια παρουσίαση ζηλευτού επιπέδου, που καλλιεργεί εντέχνως το «εθνικό φρόνημα» κι ένα αίσθημα υπερηφάνειας για όλη αυτή την Ιστορία και το πολιτισμικό εκτόπισμα που κουβαλάει το Μεξικό. 


Ένα τέτοιο μουσείο δεν εξαντλείται στους χρόνους που διαθέτουμε εμείς. Γιαυτό και επικεντρωνόμαστε κυρίως στα εκπληκτικά “μουράλες” του Ντιέγκο Ριβέρα. Κάτι σαν ένα τεράστιο εικονογραφημένο βιβλίο μεξικάνικης Ιστορίας απλωμένο στους τοίχους.




Ζυρ: Δεν μου ‘χει ξανασυμβεί ποτέ και πουθενά να μπορώ να φωτογραφίσω νόμιμα και χωρίς κανένα περιορισμό σ’ ένα Εθνικό Μουσείο. Και μάλιστα τόσο πλούσιο και τόσο φωτογενικό. Οι τοιχογραφίες του Ριβέρα είναι κάτι το συναρπαστικό. Το κέφι μου έχει ανέβει κατακόρυφα! Έχω σχεδόν ξεχάσει τους Αμερικάνους. Σχεδόν είπα, όχι τελείως.


Ισαβ: Το απόγευμα βολτάρουμε στην άλλη μεγάλη κεντρική πλατεία του Σέντρο Ιστόρικο, την επονομαζόμενη «Αλμέδα». Κι εκεί πολλά εντυπωσιακά κτήρια με το «παλάσιο ντε μπέλας άρτες», ένα αρμονικό μείγμα νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής με στοιχεία αρ ντεκό, να κλέβει την παράσταση. Και πάλι αγορές, και πάλι κόσμος μιλιούνια.

 

Τώρα πια έχουμε επιστρέψει στο ξενοδοχείο για ξεκούραση και δεν σκοπεύουμε να κάνουμε τίποτ’ άλλο για σήμερα.

 

Ζυρ: Μη μου πεις ότι δεν εντόπισες ίντερνετ στη ρεσεψιόν;

Ισαβ: Φυσικά και εντόπισα. Να μην στείλω όπου μπορώ την καταγγελία για την επικίνδυνη γελοιότητα των Αμερικάνων;

 

Ζυρ: Σωστή σε βρίσκω.

 

Πόλη του Μεξικό, 6 Μάρτη 2011

 

Ισαβ: Μία μέρα σχεδόν εξαιρετική που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέλεια αν ο αγαπημένος μου δεν υπέφερε από τη μέση του και δεν τον ενοχλούσε επιπλέον ο δεξής του βουβώνας.

 

Ζυρ: Ε, τι να σου κάνει κι ο αγαπημένος σου με τόσο περπάτημα! Γερνάει κι αυτός!

 

Ισαβ: Ξυπνήσαμε πολύ νωρίς το πρωί, χαράματα, πεντέμισι, ή κάτι τέτοιο, προφανώς ακόμα υπό την επήρεια του τζετ λανγκ.

 

Χλαπακιάσαμε ένα λουκούλλειο πρωινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και μετά περπατήσαμε τρία τετράγωνα για να πάρουμε το μετρό και να κατέβουμε σε μία περιοχή που λέγεται «Τσαπουλτεπέκ», έξι στάσεις πιο πέρα.

Αυτό το Τσαπουλτεπέκ είναι ένα ωραιότατο πάρκο, με πολλή ζωντάνια, κλιμακούμενη όσο περνούσε η ώρα γιατί εδώ μαζεύονται κατ’ εξοχήν τα πλήθη της πρωτεύουσας για τον κυριακάτικο περίπατο. Μιλάμε για περίπου τέσσερα τετραγωνικά χιλιόμετρα πρασίνου μες την καρδιά της πόλης. 

 

Έτσι λοιπόν κι εμείς το διασχίσαμε για να φτάσουμε στον κύριο στόχο της ημέρας: στο Εθνικό Μουσείο Ανθρωπολογίας που βρίσκεται από την άλλη πλευρά του πάρκου.

 

Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό μουσείο. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή είμαι τόσο επηρεασμένη που μπορώ να πω ότι είναι το καλύτερο μουσείο πού ‘χουμε επισκεφτεί ποτέ…

Ζυρ: Είναι.



Ισαβ: Και να σκεφτείς ότι σε μισή μέρα δεν είδαμε καλά καλά ούτε το μισό... Στο ισόγειο όπου και επικεντρωθήκαμε εκτίθεται όλη η προϊσπανική εποχή. Πρόκειται για μια σειρά από δώδεκα αίθουσες, όπου η κάθε μία  απ’ αυτές καταπιάνεται με μια περιοχή του Μεξικού ή με μια περίοδο της Ιστορίας και τον πολιτισμό που αναπτύχτηκε εκεί και τότε. Αρχικά παρέλασε από τα μάτια μας, με εκπληκτικές αναπαραστάσεις, ο εποικισμός της Αμερικής από τους πρώτους ανθρώπους που πέρασαν με τα πόδια τον Βερίγγιο πορθμό από την Ασία στην Αλάσκα. Ύστερα, η μετάβαση από τον νομαδικό-κυνηγετικό τρόπο ζωής στους πρώτους οικισμούς και τη γεωργία.

Οι επόμενες αίθουσες είναι αφιερωμένες στον πολιτισμό του Τεοτιχουακάν, τον αρχαιότερο ολόκληρου του Μεξικού, καθώς και στους Τολτέκους.  Ακολουθούν εκθέματα από πολιτισμούς που άνθισαν παράλληλα σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως για παράδειγμα των Ζαποτέκων στην σημερινή πολιτεία της Οαχάκα. Το κρεσέντο συνεχίζεται με τα γλυπτά των Μέχικα, των γνωστών σε μας ως Αζτέκοι, που ανέπτυξαν τον τελευταίο μεγάλο πολιτισμό πριν την ισπανική κατάκτηση…

Ζυρ:  τον οποίο πολιτισμό οι Ισπανοί φρόντισαν να ξεπαστρέψουν..

 

Ισαβ:… για ν’ απογειωθούμε λίγο πριν το τέλος με τους Μάγια, και τα ευρήματα από το νοτιοανατολικό Μεξικό.

Ζυρ: Εκεί όπου πρόκειται να με τρέχεις τις επόμενες βδομάδες αν δεν κάνω λάθος;


Ισαβ: Βγαίνοντας απ το Μουσείο,  στο πάρκο που εκτείνεται εκεί μπροστά,  εξελισσόταν κι ένα δρώμενο, με τους αποκαλούμενους βολαδόρες, δηλαδή «ιπτάμενους Ινδιάνους», που εκτελούν καθημερινά ένα πανάρχαιο ιθαγενικό τελετουργικό οι ρίζες του οποίου χάνονται πίσω στο χρόνο. Στην πραγματικότητα, η άλλοτε ιεροτελεστία έχει πλέον μετατραπεί σ’ ένα ακόμα σόου για αλλοδαπούς και ημεδαπούς τουρίστες, όχι μόνο θεαματικό αλλά και επικίνδυνο.

Τέσσερις Ινδιάνοι σκαρφαλώνουν σ’ ένα κατάρτι είκοσι πέντε - τριάντα μέτρα ύψος και κρεμιόνται ανάποδα, με το κεφάλι κάτω, δεμένοι από κάτι σκοινιά που η άκρη τους ξεκινάει από την κορυφή του καταρτιού ενώ το μήκος είναι τυλιγμένο γύρω από στη μέση τους. Στη συνέχεια, αρχίζουν να περιστρέφονται στον αέρα, ενώ το σκοινί ξετυλίγεται σιγά σιγά, για να καταλήξουν τελικά στο έδαφος μετά από δεκατρείς περιστροφές ο καθένας. Ο αριθμός δεκατρία έχει συμβολική σημασία καθώς αντιστοιχεί στους δεκατρείς μήνες του ημερολογίου Μάγια.

Ζυρ: Δεν ξέρω τι λες, αλλά προσωπικά δεν μ’ ενθουσίασε καθόλου το λεγόμενο «τελετουργικό».

 

M’ ενοχλεί και δεν χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους που τους σπρώχνει η ανάγκη να παίζουν τη ζωή τους κορώνα –γράμματα για την επιβίωση. Και βρίσκω, επίσης, κάτι το σαδιστικό στην ικανοποίηση του πλήθους που αλαλάζει σαν σε ρωμαϊκή αρένα, ας πούμε.

 

Ποτέ δε μ’ άρεσαν τα ακροβατικά. Ο Χόμο σάπιενς είναι πρωτίστως ερέκτους.


 

Ισαβ: Από κει πήραμε ένα ταξί για να πάμε στη συνοικία «Κογιοακάν» ακολουθώντας τις σχετικές συστάσεις του μεξικανοταξιδεμένου γιου μας. Για μια ακόμη φορά η πρότασή του Ορέστη αποδείχτηκε περίφημη. 

 

Φτάνοντας στο Κογιοακάν, πήγαμε καταρχάς να επισκεφτούμε το μουσείο Λέων Τρότσκι. Δηλαδή το σπίτι όπου έζησε και δολοφονήθηκε απ τον Ραμόν Μερκαντέρ.


Όσο αντιπαθώ τα μαυσωλεία των επιφανών του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, όπου έχω αρνηθεί πεισματικά να πατήσω το πόδι μου παρά την εκτίμησή μου για την προσφορά τους, τόσο με συγκίνησε η αλήθεια και η λιτότητα αυτού του χώρου.  Ο απέριττος τάφος στην αυλή. Οι φωτογραφίες εποχής. Τα βιβλία του Τρότσκι, τα γραφεία του, η γραφομηχανή του, το μαγνητόφωνο  «Ντικταφόν», τα κουστούμια του στην ντουλάπα, η μπανιέρα του, η τουαλέτα, τα σημάδια από τις σφαίρες στον τοίχο, από την πρώτη αποτυχημένη απόπειρα εναντίον του. Όλα εκεί στη θέση τους, όπως τα άφησε για πάντα στις 20 Αυγούστου του ‘Σαράντα όταν τελικά δολοφονήθηκε από τον Μερκαντέρ χτυπημένος με έναν παγοκόφτη.


 

Ζυρ: Ένοιωσα για πρώτη, ίσως, φορά μια τρυφερότητα για τον Τρότσκι.  Ανεξαρτήτως του τι πρέσβευε ιδεολογικά τις εποχές εκείνες, τον φαντάστηκα να ζει σε τούτο το ταπεινό και καλόγουστο περιβάλλον γεμάτος πίκρα και αγωνία για τη ζωή του και για το μέλλον της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ένοιωσα, επίσης, το μέγεθος της προσωπικής εμπάθειας του «πατερούλη» Στάλιν που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια της όποιας θεμιτής ιδεολογικής αντιπαράθεσης. 


 

Ισαβ: Το κέντρο του Κογιοακάν μια γλύκα. Περισσότερο θυμίζει χωριό παρά συνοικία πόλης. Και για του λόγου το αληθές, χωριό ήταν κάποτε, μέχρι που το κατάπιε κι αυτό το πολυπλόκαμο χταπόδι της Πόλης του Μεξικού. Πολλή κίνηση κι εδώ. Μια εξαιρετικά όμορφη και ζωντανή πλατεία όπου κάτσαμε και φάγαμε. Κι όπου θα καθόμασταν κι άλλο αν δεν νικούσε για μια ακόμη φορά το απορυθμισμένο βιολογικό μας ρολόι που μας καλεί για ύπνο από τις οκτώ το βράδυ. Όχι τόσο παράλογο άμα σκεφτείς ότι είναι τέσσερις το πρωί στην Αθήνα… Γι αυτό λοιπόν καληνύχτα!

Πόλη του Μεξικό, 7 μάρτη 2011 

 

Ισαβ: Δευτέρα, εφτά Μάρτη, Πόλη του Μεξικό. Αφύπνιση πριν το χάραμα. Παίρνουμε και πάλι το μετρό, με αλλαγή δύο ανταποκρίσεων για να μεταβούμε στο λεγόμενο «σταθμό του Βορρά» και να πάρουμε από κει το λεωφορείο για το Τεοτιχουακάν.

 

Το μετρό μας εντυπωσιάζει για δύο πράματα. Το ένα είναι οι επιτυχείς εικαστικές παρεμβάσεις ώστε να το ομορφύνουν με κάποιες έξοχες φωτεινές φωτογραφίες. Το άλλο είναι η απίστευτη πυκνότητα του κόσμου. Δηλαδή αυτή η πόλη είναι σαν μία διαρκής διαδήλωση.


Η διαδρομή με το λεωφορείο διήρκεσε περίπου μία ώρα και με πολύ έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα. Το προαστιακό περιβάλλον πολύ μίζερο. Όλα αυτά τα προάστια είναι ουσιαστικά ένας αχανής αναρχοδομημένος  αχταρμάς.

 

Ζυρ.: Και μάλιστα απρόσωπος. Χωρίς καν το φωτογραφικό ενδιαφέρον της κραυγαλέας ασχήμιας.

 

Ισαβ: Κάπως έτσι φτάσαμε στο Τεοτιχουακάν. Κι επειδή δεν νοείται να ταξιδέψεις μέχρι την Πόλη του Μεξικού και να μην επισκεφτείς το Τεοτιχουακάν, όπως δεν νοείται να βρεθείς στο Κάιρο και να μη δεις τις πυραμίδες, η πρόβλεψη είναι ό,τι θα γίνεται ψιλοχαμός από κόσμο, γι αυτό και σπεύσαμε πρωί-πρωί πριν πλακώσουνε τα γκρουπ.

 

Ζυρ.: Και πολύ καλά κάναμε καθώς, απ’ ότι βλέπω, για την ώρα τουλάχιστον είμαστε σχετικά λίγοι.

 

Ισαβ: Ναι, πολύ περισσότερο που ο αρχαιολογικός χώρος απλώνεται σε μια επιφάνεια τριών-τεσσάρων τετραγωνικών χιλιομέτρων, οπότε ο κόσμος εν μέρει σκορπάει. Και μόνο για να περπατήσεις την Καλσάντα ντε λος Μούερτος δηλαδή τη λεγόμενη «Λεωφόρο των νεκρών» πρέπει να καλύψεις γύρω στο ενάμιση χιλιόμετρο. Βάλε και την ανάβαση στις πυραμίδες…


 

Ζυρ: Ωχ, κατάλαβα, πάλι θα μου βγάλεις την ψυχή σήμερα!

 

Ισαβ: Α μπα! Δεν είναι απαραίτητο. Άμα θες μπορείς ν’ αράξεις σε μια σκιά με καφέ και τσιμπούκι και να κλείσουμε ραντεβού σε πέντε-έξι ώρες.

 

Ζυρ: Και να σ’ αφήσω να φωτογραφήσεις μόνη σου να μου φας τη δόξα; Αποκλείεται!



Ισαβ: Το Τεοτιχουακάν ξεκίνησε να οικοδομείται σταδιακά, από το Εκατόν Πενήντα μέχρι το Εξακόσα, περίπου μετά τη χρονολογία μας. Πρόκειται για τον  αρχαιότερο τέτοιας έκτασης πολιτισμό του Μεξικού, αφού με αφετηρία το χώρο όπου βρισκόμαστε τώρα έφτασε να εκτείνεται νότια μέχρι τα εδάφη της σημερινής Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ. Μόνο ο πληθυσμός της αρχαίας πόλης του Τεοτιχουακάν εκτιμάται ότι ξεπερνούσε τις εκατόν είκοσι χιλιάδες. Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, φτάνει να πούμε ότι την αντίστοιχη εποχή ο πρόδρομος του σημερινού Παρισιού είχε δεν είχε δέκα χιλιάδες κατοίκους.

 

Ζυρ: Ενώ οι μετέπειτα «εκπολιτιστές» Ισπανοί δεν υπήρχαν ούτε κατ’ όνομα. 

 

Ισαβ: Ακριβώς. Οι Τεοτιχουακανοί το λοιπόν είχαν φτιάξει τους δικούς τους θεούς, και πάνω απ’ όλα λάτρευαν το φτερωτό φίδι Κετζαλκοάτλ, σύμβολο της γονιμότητας και της ζωής, καθώς και τη θεότητα της βροχής και του νερού Τλαλόκ. Το δε εντυπωσιακό είναι ότι και οι Αζτέκοι, χίλια χρόνια μετά, εξακολουθούσαν να λατρεύουν τους ίδιους αυτούς θεούς.   Σ’ αυτά δηλαδή τα χώματα αναπτύχτηκε μια παρατεταμένη ιστορική συνοχή που διακόπηκε βίαια με την ισπανική κατάκτηση.


Ζυρ: Μόνο οι δικοί μας χριστιανοεθνόπληκτοι ελληναράδες δεν έχουν πρόβλημα να παντρέψουν στο μυαλό τους την αρχαία Ελλάδα με το σκοταδισμό του Βυζαντίου που είναι η απόλυτη άρνησή της, και  να μιλάνε για φυσική ιστορική συνέχεια της φυλής ανά τους αιώνες …

Ισαβ: Η Πυραμίδα του Ήλιου, με εβδομήντα μέτρα ύψος και διακόσια είκοσι μέτρα στην κάθε πλευρά της βάσης της, είναι η τρίτη μεγαλύτερη πυραμίδα παγκοσμίως μετά του Χέοπα στην Αίγυπτο και της Τσολούλα, επίσης στα περίχωρα της Πόλης του Μεξικού.


Ζυρ: Και γιατί δεν πήγαμε στην Τσολούλα αφού είναι μεγαλύτερη;


Ισαβ. Γιατί είναι σε τόσο κακή κατάσταση που θυμίζει περισσότερο λόφο από μπάζα παρά πυραμίδα.


Ζυρ: Χρόνια στο λέω, έπρεπε να γίνεις ξεναγός κι όχι να χαραμίζεσαι σε τεχνική εταιρεία.

 

Ζυρ: Καλά ε! Μιλάω από την κορυφή της Πυραμίδας του Ήλιου. Μια θέα άπαρτη! Από δω πάνω έχω μιαν άλλη, πιο σφαιρική αντίληψη της έκτασης του χώρου. Εκατοντάδες βάσεις αρχαίων κτισμάτων σπαρμένες γύρω μου, λίγο πολύ παντού. Το άλλο κουφό είναι παρά το χάλι της μέσης μου ανέβηκα φουσέκι, χωρίς “αχ” και “ωχ”.  Και για να πω και του χοντρού το δίκιο: Βλέπω και κάτι υπέρβαρες αναψοκοκκινισμένες κυρίες, και μάλιστα κάποιας ηλικίας που, παρά τα κιλά και τα χρονάκια τους, ανεβαίνουν κάθιδρες κι αγκομαχώντας, κάνοντας στάση σε κάθε τρία σκαλιά. “Bravo, corragio, ancora un po!” Τους το φώναξα, μου χαμογέλασαν και συνέχισαν ν' ανεβαίνουν. E, λοιπόν, όταν ο άνθρωπος είναι ψωνισμένος δεν κωλώνει μπροστά σε τίποτα. 


Ισαβ: Έτσι είναι! Γι αυτό κι εμείς λέω να πάμε τώρα ν’ ανέβουμε και στη δεύτερη πυραμίδα, την πυραμίδα της Σελήνης, εκεί στο τέρμα της Λεωφόρου των Νεκρών. Εξάλλου είναι λίγο πιο κοντή, και η ανάβαση επιτρέπεται μόνο μέχρι τον πρώτο όροφο.


Ζυρ: Τι; Δεν θ’ ανέβουμε μέχρι την κορυφή; Τι κρίμα!


Ισαβ: Μήπως είσαι ολίγον υποκριτής, ή έτσι μου φαίνεται;


Ζυρ: Ποιος; Εγώ;!

 

Για περισσότερες φωτογραφίες:

Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν | Πάμε γι' άλλα...


 

Στο μέλλον θα ακολουθήσουν κι άλλες δημοσιεύσεις για το Μεξικό, και πιο συγκεκριμένα για:


- Οαχάκα και ακτή Ειρηνικού

- Τσιάπας: Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, Παλένκε και ζούγκλα Λακαντόνα.

- Καμπέτσε και Έντζνα

- Μέριδα, Ουσμάλ και Τσιτσέν Ιντζά