ΠΑΚΙΣΤΑΝ 6 – ΑΠΟ ΤΑ ΙΜΑΛΑΙΑ ΣΤΟΝ ΙΝΔΟΚΑΥΚΑΣΟ

Front Picture: 

Με όλες τις προσδοκίες μας επικεντρωμένες στην επικείμενη επίσκεψη μας στα χωριά των Καλάς, δεν είχαμε αναρωτηθεί ποτέ αν θα είχε άραγε ενδιαφέρον η διαδρομή μέχρι εκεί, εκκινώντας από το πάλαια ποτέ βασίλειο της Χούνζα στα Ιμαλάια για να καταλήξουμε στις κοιλάδες του Ινδοκαύκασου. Και να που η εμπειρία αποδείχτηκε συναρπαστική!

 

Της ΙσαβέλλαςΜπερτράν

Φώτο: Κώστας Ζυρίνης – Ισαβέλλα Μπερτράν

 

Το ταξίδι στο Πακιστάν πραγματοποιήθηκε τον Μάη του 2016

 


 

Προηγούνται:

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 1 - ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟ | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 2 - ΣΚΑΡΝΤΟΥ, ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 3 – ΝΤΑΛΙΚΕΣ-ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΟΥΝΖΑ | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 4 - ΧΟΥΝΖΑ, ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΥΘΙΚΗ ΚΟΙΛΑΔΑ

 

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 5 - ΣΤΑ ΠΡΙΟΝΩΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΩΝ ΚΑΡΑΚΟΡΟΥΜ

 

Πριν εγκαταλείψουμε οριστικά τα εδάφη του πάλαι ποτέ βασιλείου της Χούνζα, μένει να ρυθμίσουμε μια τελευταία εκκρεμότητα: Να ρίξουμε μια ματιά, έστω για μια τζούρα, στον άσπονδο γείτονα, το αλλοτινό βασίλειο της Ναγκάρ.

 

Όπως όλα τα παλιά βασίλεια της περιοχής των Ιμαλαϊων, έτσι κι αυτό είχε μέγεθος… κοιλάδας και – τι πρωτότυπο! - έφερε τ’ όνομά της, καθώς και του ομώνυμου ποταμού που τη διασχίζει.


Ο βασικός στόχος της δικής μας επίσκεψης επικεντρώνεται ωστόσο στην «υποκοιλάδα» Χόπαρ,  τμήμα της Ναγκάρ, που προσφέρει, λέει, τη δυνατότητα για απ’ ευθείας θέα πάνω στον παγετώνα Μπουαλτάρ (ή αλλιώς Χόπαρ) με μόλις ένα-δυο λεπτά περπάτημα. Μιλάμε δηλαδή για παγετώνα με προδιαγραφές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα ατόμων με τσακισμένα γόνατα – ή απλά τεμπέληδων. Καλό μου ακούγεται!

 

Ο τόπος συνάντησης των ποταμών Χούνζα και Ναγκάρ αποτελεί και το φυσικό σύνορο ανάμεσα στα δύο πρώην βασίλεια.

 

Γαλαζοπράσινος ο Χούνζα

 


 

και καφεγκρίζος ο Ναγκάρ,

 


 

ο Κατζού επιλέγει τον χωματόδρομο που παρακολουθεί τον ρου του δεύτερου και που θα μας οδηγήσει μέχρι τον τελικό προορισμό μας βαθιά μέσα στην κοιλάδα.  

 

Στο μεταξύ απολαμβάνουμε τη διαδρομή, όπου κυριαρχούν – τι άλλο -  οι εμβληματικοί ορεινοί κολοσσοί. Δεν χορταίνεται αυτό το θέαμα, όσες φορές κι αν σου προσφερθεί.

 


 

 


Σύμφωνα με το ιστορικό αφήγημα,  τα δυο αντικριστά βασίλεια της Χούνζα και της Ναγκάρ δεν χωρίζονταν μονάχα από τα ομώνυμα ποτάμια αλλά κι από μια μεταξύ τους αρχέγονη έχθρα, με αποτέλεσμα να βγάζουν επί χρόνια το ένα το μάτι του άλλου σε κάθε ευκαιρία.

 

Μέχρι που κάποια στιγμή, επικεφαλής αμφότερων των κρατιδίων βρέθηκαν επιτέλους δυο άρχοντες με σαφώς πιο πρακτικό πνεύμα απ’ αυτό των προκατόχων τους.

 

Αντί, σου λέει, να σπαταλάμε ενέργεια σε αμοιβαία πλιάτσικα που καταλήγουν εν τέλει σε μια ατέρμονη ανακύκλωση του υπάρχοντος πλούτου, δεν φτιάχνουμε καλύτερα μια κοινοπραξία μεταξύ μας, να αυξήσουμε τον κύκλο εργασιών ληστεύοντας κάνα καραβάνι απ’ αυτά που περνάνε από τις κοιλάδες μας;

 

Όπερ και εγένετο, σφραγίζοντας την εμπορικά επωφελή ειρηνευτική συμφωνία μ’ έναν ωραιότατο χουνζοναγκαριανό βασιλικό γάμο. Επιχειρηματικότητα και καινοτομία στα χρόνια της φεουδαρχίας.

 

Βέβαια όλα αυτά τα ένδοξα ανήκουν πια στο παρελθόν, και μόνος αφέντης σήμερα των δύο παλιών βασιλείων είναι το πακιστανικό κράτος. Όχι πως η δύσκολη ζωή των απλών ανθρώπων άλλαξε ιδιαίτερα από τότε…

 

 


 


Άνθρακες δυστυχώς ο θησαυρός κι αυτήν τη φορά σε ό,τι αφορά τον πολυπόθητο παγετώνα.

 

Όπως στην κοιλάδα του Πασού, έτσι και σ’ αυτήν του Χόπαρ, το καταψυγμένο αξιοθέατο παρουσιάζει μια εξόχως λασπωμένη όψη.

 

Μπροστά στην ολοφάνερη απογοήτευσή μας, ένας καλοσυνάτος ντόπιος αναλαμβάνει να μας παρηγορήσει.

 

Περιχαρής μας ενημερώνει ότι πίσω από το βουνό υπάρχει έτερος, ωραιότατος παγετώνας, πάλλευκος σαν φρεσκοπλυμένο σεντόνι και άσπιλος σαν παιδική ψυχή, που μπορούμε να προσεγγίσουμε  με μόλις … μια μέρα περπάτημα. Ψιλοπράγματα δηλαδή.

 

Τον ευχαριστούμε για τη χρήσιμη πληροφορία, υποσχόμαστε ότι θα μελετήσουμε το σχέδιο (να μην τον προσβάλουμε κιόλας τον άνθρωπο, μιλούσε σοβαρά) κι αμέσως μετά… δρόμο για το Γκιλγκίτ.


 

Περιττό να διευκρινίσω ότι όταν λέμε δρόμο σ’ αυτήν την περιοχή του κόσμου, αυτό πρακτικά σημαίνει κυρίως … χωματόδρομο.

 


 

Με κατά τόπους εργασίες διάνοιξης από κατολισθήσεις, ή σε φάση ανακατασκευής

 


 

 

Και σ' όποιον δεν αρέσει, εναλλακτικά υπάρχουν βεβαίως κι αρχαιότερες διαδρομές όπως οι παρακάτω.

Πώς είπατε; Άσε καλύτερα!

 


 

Ε, εντάξει, μην τα παρουσιάζουμε κι όλα δύσκολα. Πότε πότε, υπάρχουν και καλά τμήματα δρόμου!

 



 

Στο Γκιλγκίτ όπου θα διανυκτερεύσουμε, σμίγουμε και πάλι με τον Αμίρ, τον διευθυντή του ξενοδοχείου PTDC στο Σκαρντού (βλέπε ΠΑΚΙΣΤΑΝ 2 - ΣΚΑΡΝΤΟΥ, ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν).

 

Ο Αμίρ κατάγεται από τον Ινδοκαύκασο, η οικογένειά του διαμένει εκεί, κι έτσι προθυμοποιήθηκε να μας συνοδέψει στο ταξίδι μας για τους Καλάς, συνδυάζοντάς το με μια επίσκεψη στους οικείους του.

 

Εκτός από συμπαθής ως παρέα, η παρουσία του θ’ αποδειχθεί και άκρως πολύτιμη απέναντι στην πακιστανική γραφειοκρατία όπως θα δούμε παρακάτω.

 

Η διαδρομή της ημέρας ξεκινάει με μια μικρή παράκαμψη. Στα περίχωρα του Γκιλγκίτ, σμιλεμένος κάπου ψηλά στα βράχια, ένας δεκαπεντάμετρος Βούδας, ο επονομαζόμενος Kargah Buddha, εποπτεύει το από κάτω φαράγγι με την πλούσια βλάστηση.

 


 

Σύμφωνα με την αρχαιολογική έρευνα, φιλοτεχνήθηκε τον έβδομο μ.χ. αιώνα, δηλαδή κατά την περίοδο άνθισης του βουδισμού στην περιοχή.

 

Η σταδιακή παρακμή του ξεκινάει να καταγράφεται από τον ενδέκατο αιώνα και πέρα, όταν ο πληθυσμός άρχισε να στρέφεται όλο και πιο μαζικά στο Ισλάμ.

 

Ήδη στη σιίτικη Ναγκάρ είχαμε παρατηρήσει μια αισθητή πολιτισμική διαφορά με τη γειτονική ισμαηλίτικη Χούνζα, όπου οι κοπέλες κυκλοφορούσαν σαφώς πιο ελεύθερα και συχνά ακάλυπτες.

 


 

Στο μεταξύ, όσο προχωράμε δυτικά ακολουθώντας το ρου του ποταμού Γκιλγκίτ, τόσο πιο εμφανές γίνεται ότι μπαίνουμε πλέον σε μια ζώνη όλο και πιο συντηρητική, όπου τηρούνται αυστηρά οι μουσουλμανικές παραδόσεις.

 


 

Στη στάση που κάνουμε στην κωμόπολη Γκαχκούς για μια παρατεταμένη βόλτα στο παζάρι, εντοπίζω για πρώτη φορά μετά τη Χούνζα γυναίκες με κάλυψη που αφήνει έξω μονάχα τα μάτια. Πάντως, αν μη τι άλλο, αντιμετωπίζουν τον φακό με μάλλον παιχνιδιάρικη διάθεση.

 


 

Εντάξει, όχι όλες, η κυρία αυτή μάλλον δυσαρεστήθηκε.

 


 

Εκείνο που ωστόσο επικρατεί κατά κανόνα είναι η αγαθή προαίρεση, συχνά ανάμικτη με μια δόση περιέργειας.

 

 

 

Ακόμα και κάποιοι άντρες, με όλα τα στερεοτυπικά εξωτερικά γνωρίσματα που, στα δυτικά μάτια, αυτόματα παραπέμπουν σε ταλιμπάν, κάθε άλλο παρά δείχνουν να αποστρέφονται τη φωτογράφηση από χέρια απίστων, και μάλιστα γυναίκας. Αντίθετα το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι στήνονται επί τούτου.

 


 

Είμαστε καλοδεχούμενοι παντού, μέχρι και μέσα στα κουρεία,

 


 

 

ενώ την ίδια στιγμή απ’ έξω «εκτελούνται μεταφοραί»

 


 

Όσο για κράνος, ούτε λόγος

 

 

 

 

Η πρόταση του Ishaq, του Πακιστανού ταξιδιωτικού πράκτορα, να σπάσουμε τη διαδρομή των τετρακοσίων χιλιομέτρων από το Γκιλγκίτ μέχρι το Τσιτράλ και τις κοιλάδες των Καλάς σε τρεις μέρες / δυο νύχτες, αρχικά κάθε άλλο παρά μας ενθουσίασε. Τι διάολο θα βλέπαμε;

 

Τελικά, όχι μόνο είχε απόλυτα δίκιο για πρακτικούς λόγους (κατάσταση δρόμων, καθυστερήσεις λόγω αστυνομικών ελέγχων κλπ. ), αλλά επιπροσθέτως η ίδια η διαδρομή αποδείχτηκε ύψιστου κάλλους και άξιζε με το παραπάνω τον χρόνο που της αφιερώσαμε.

 

(Εδώ που τα λέμε, θα πρέπει κάποιος να προσπαθήσει πολύ για να βρει σε ολόκληρο το Βόρειο Πακιστάν έστω και μία διαδρομή που να ΜΗΝ είναι συγκλονιστικά ωραία).

 

Και για να μην μακρηγορούμε, ιδού κάποια ελάχιστα δείγματα της διαδρομής της πρώτης μέρας που θα μας οδηγήσει για διανυκτέρευση στην κοιλάδα του Phander.

 

Οργώνοντας για τον επιούσιο

 


 

Ποταμίσιος ιμπρεσιονισμός

 


 

Προσεγγίζοντας το Phander 

 


 

 

 

Όσο για την ίδια την κοιλάδα του Phander , τι να λέμε τώρα... Αχ τη γλυπτική του χώματος, τι ζωγραφική με καμβά τη γη, τι αγροτική εικαστική παρέμβαση ήταν αυτή!

 

 

 


 

Κι αν βαρεθήκατε τις βουκολικές φωτολυρικές εξάρσεις μου σας έχω μια καλή είδηση: άλλες τέτοιες καλλιέργειες μετά από το Phander δεν βρήκα δυστυχώς πουθενά.

 

 

 


 

Το μάλλον άχρωμο και άγευστο βραδινό γεύμα, διασώζουν οι … τηγανιτές πατάτες. Ιδού και το σχετικό φωτογραφικό τεκμήριο με τον Ζυρ έτοιμο να εφορμήσει στο έδεσμα.

 


 

Το επόμενο πρωί μας βρίσκει  ορεξάτους και ετοιμοπόλεμους εν όψει της διαδρομής της ημέρας που προβλέπεται άκρως ανηφορική.

 

Εγκαταλείπουμε πλέον τις παραποτάμιες περιοχές και ξεκινάμε να ανεβαίνουμε προς τα οροπέδια.

 

Ο δρόμος που θ’ ακολουθήσουμε, και που είναι ο μοναδικός που ενώνει το Γκιλγκίτ με το Τσιτράλ και τις κοιλάδες των Καλάς, παραμένει κλειστός το χειμώνα και ανοίγει σε κάποια ακαθόριστη ημερομηνία την άνοιξη, ανάλογα με το ύψος του χιονιού.

 

Ευτυχώς, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, το ψηλότερο πέρασμα, το Shandur Pass καθάρισε μόλις πριν λίγες μέρες. Ας ελπίσουμε ότι θα σταθούμε έτσι τυχεροί ως το τέλος του ταξιδιού!

 

Σιγά σιγά το τοπίο αλλάζει. H γη σταδιακά γδύνεται,

 


 

τα δέντρα και η βλάστηση αραιώνουν,

 


 

τα βράχια πληθαίνουν,

 


 

ενώ πλέον προσεγγίζουμε χιονισμένες περιοχές,

 

 

 


 

όπου οι άνθρωποι επιμένουν παρόλα αυτά να χτίζουν τα σπίτια τους

 

 


 

 

και να παλεύουν με τα χωράφια τους.  

 


 

Σ’ αυτά τα υψόμετρα ωστόσο, τον πρώτο λόγο έχει η κτηνοτροφία

 

 

 

 

με τους μικρούς ποιμένες να μπαίνουν από νωρίς στα βάσανα της ζωής…

 


 


 

 

ενώ λίγο πιο πέρα ο φακός τσακώνει την μοσχαρίσια παιδικότητα να δοκιμάζει τσάρκες ελευθερίας μακριά από την ασφάλεια του κοπαδιού.

 


 

Να και τα πρώτα γιακ! Εντάξει, όχι ακριβώς τα πρώτα αφού όπως ίσως θυμάστε είχαμε εντοπίσει ένα (και μοναδικό) στο Ντούικαρ, στη Χούνζα τις προηγούμενες μέρες. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε μ’ ένα μικρό κοπάδι, απαρτιζόμενο μάλιστα από ζώα σε διάφορες χρωματικές παραλλαγές.  Από λευκό μέχρι μαύρο,

 


 

περνώντας από την ανάμειξη μπλακ εντ γουάιτ,

 


 

Χώρια η θηλάζουσα μαμα-γιακ

 (Τι πάει να πει πού είναι το μωρό; Μετρήστε πόδια και θα καταλάβετε)

 

 

Και τέλος, για μπόνους, δυο φωτό από τις βοσκοπούλες των γιακ.

 

 

Τι μπόνους δηλαδή, εδώ μιλάμε για στημένα πορτρέτα της κακιάς ώρας που όμως τράβηξα προβοκατόρικα ίσα για να μπω στο μάτι του φίλου μου του Παναγιώτη όταν τον είδα να κυνηγάει επί ματαίω τα κορίτσια, τα οποία απέφυγαν πεισματικά τον φακό του, ενώ παραδόθηκαν πρόθυμα στο δικό μου καθότι τα χέρια που τον χειρίζονταν ήταν γένους θηλυκού.

 

Ε, να μην εκμεταλλευτώ κι εγώ ένα από τα ελάχιστα πλεονεκτήματά μου ως γυναίκα στο Πακιστάν;

 

Συχνά μερικά από τα καλύτερα σ' ένα ταξίδι αναδεικνύονται αυτά για τα οποία δεν είχες καμία προσδοκία.

 

Με το μυαλό καρφωμένο στους Καλάς, η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε αναρωτηθεί ούτε για μια στιγμή πώς να είναι άραγε το επονομαζόμενο Shandur Pass σε υψόμετρο 3700 μέτρων. Γνωρίζαμε απλά ότι πρόκειται για το ψηλότερο σημείο της διαδρομής μας, και πέραν αυτού ουδέν.

 

Ήτοι περισσότερο το βλέπαμε σαν εμπόδιο στο δρόμο μας, με την αγωνία αν θα έχει ανοίξει έγκαιρα το πέρασμα από τα χιόνια ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, παρά σαν πιθανό αξιοθέατο.

 

Γεγονός είναι ότι φτάνοντας εκεί ψηλά στο οροπέδιο, η ομορφιά μας άρπαξε κυριολεκτικά από τα μούτρα. Μια ομορφιά παράδοξη, με αρκετά σουρεάλ στοιχεία, όπως το να πίνεις το τσάι σου σ' ένα τέτοιο περιβάλλον με αστυνομική συνοδεία

 

 

 

υπό αυτό το βλέμμα

 

 

 

και σερβιρισμένο σ’ αυτό το "μαγαζί"

 


 

Οκ, θα το παραδεχτώ, ένα κάποιο οβερντόουζ από γιακ το πάθαμε.

 


 

Πως τραγουδιέται άραγε στα ουρντού το "Δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες, δεν θέλω ούτε να τις δω..."

 


 

 

Και στις αντανακλάσεις σημειώθηκε μια κάποια φωτογραφική υπερβολή, δεν λέω...

 

 


 

… αλλά και πώς ν’ αντισταθείς σ’ ένα τέτοιο θέαμα; Γίνεται; Δεν γίνεται.  

 

 

 


 

Άσε που μέσα σ’ όλα, μας προσφέρθηκε επίσης η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε λάιβ πορνό από άγριο βατραχικό σεξ. Ορίστε κι ένα σχετικό γκρο πλαν για την πληρέστερη επιμόρφωση όλων.

 


 

Και κάπου εδώ τελειώνουν (προς ώρας) τα καλά και ξεκινάνε τα στραβά κι ανάποδα.

 

- Άδεια έχετε;

- Άδεια για ποιο πράγμα;

 

Μπροστά μας μια μπάρα, και δίπλα της ένας ένστολος. Πρόκειται ν’ αλλάξουμε επαρχία, εγκαταλείποντας το  Gilgit Baltistan όπου περιφερόμαστε όλες αυτές τις μέρες, για να μπούμε στο Khyber Pakhtunkhwa.

 

Ε, και τι μ’ αυτό; θα μου πείτε. Χρειάζεται ειδική άδεια για ν’ αλλάξεις επαρχία ; Χμμ, όχι ακριβώς, αλλά να, στο βόρειο Πακιστάν δεν περνάς έτσι απλά. Πρέπει, λέει, να ενημερωθεί προηγουμένως ο  Πατούλης της  Khyber Pakhtunkhwa – ο περιφερειάρχης τέλος πάντων - ώστε να δώσει προφορικά την άδειά του προκειμένου να εισέλθουμε στα χωράφια του.  

- Ε, τηλεφωνήστε του λοιπόν να τον ενημερώσετε

- Αδύνατον, δεν γίνεται να τον διακόψουμε, είναι σε μίτινγκ.

 

Από την χροιά δέους στη φωνή του συνοριοφύλακα όταν εξέφερε τη λέξη «μίτινγκ» ήταν φανερό πως είχαμε μπλέξει άσχημα και άκρη δεν θα βγάζαμε με τον τύπο. 

 

Και για να μην σας κουράζω με ανούσιες λεπτομέρειες, θα πω μονάχα πως αν δεν ήταν μαζί μας ο Αμίρ που κίνησε γη και ουρανό, ώσπου ξετρύπωσε στην παρακείμενη στρατιωτική βάση κάποιον άλλον πιο τολμηρό «αρμόδιο», ο οποίος δέησε να τηλεφωνήσει στον προϊστάμενο του και να λάβει την πολυπόθητη «άδεια», ακόμα θα πίναμε τσάι στο Shandur Pass παρέα με τα γιακ.  

 

Τέλος πάντων, με τα πολλά, η μπάρα επιτέλους σηκώνεται για να εισέλθουμε θριαμβευτικά στην προγονική γη του Αμίρ, που από κείνη τη στιγμή δεν βάζει γλώσσα μέσα του εξαίροντας με κάθε ευκαιρία τα μοναδικά κάλλη της ιδιαίτερης πατρίδας του.

 

Εγώ από την πλευρά μου εκείνο που εν πρώτοις διαπιστώνω είναι ότι οι δρόμοι είναι ακόμα πιο χάλια απ’ ό,τι στο Gilgit Baltistan, γεγονός που αποτελεί πραγματικό άθλο (από την ανάποδη) και μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με δύο τρόπους.

 

Είτε η κεντρική κυβέρνηση δεν πολυγουστάρει τον περιφερειάρχη του Khyber Pakhtunkhwa και του διαθέτει λιγότερα κονδύλια.

 

Είτε ο εν λόγω Πακιστανός Πατούλης κρατάει για πάρτη του περισσότερες μίζες απ’ όσες αποσπάει ο ομοιόβαθμός του στη γειτονική επαρχία. Χωρίς να αποκλείει το δεύτερο, ο Αμίρ υποστηρίζει πάντως πως το Khyber Pakhtonkhwa είναι εν γένει συστηματικά ριγμένo από τον κρατικό προϋπολογισμό, εξ ου και η κακή κατάσταση των υποδομών του. Τι να πω, ίσως και να’ναι έτσι…

 

Αν μη τι άλλο,  η φύση συνεχίζει ακάθεκτη να ξετυλίγει μεγαλειώδη τοπία,

 


 

με βαθιές καλλιεργημένες κοιλάδες,

 


 

γάργαρα ποτάμια,

 

 


 

και άπαρτα βουνά,

 

 


 

μέχρι το βράδυ όπου θα ξεκουράσουμε με αγαλλίαση τα φραπεδιασμένα κορμιά μας σε κάποιον μικρό οικογενειακό ξενώνα σ’ ένα χαμένο χωριουδάκι αγνώστων (σε μένα) λοιπών στοιχείων, κάπου πάνω στη διαδρομή.

 

Απέχουμε πλέον μονάχα λίγες δεκάδες χιλιόμετρα από το Τσιτράλ, θα χρειαστούν ωστόσο τέσσερις γεμάτες ώρες για να τα διανύσουμε, συλλέγοντας στον δρόμο την απαραίτητη ημερήσια δόση από συναρπαστικές εικόνες άγριας φύσης,

 


 

μέχρι και συναντήσεις με σποραδικούς βοσκούς.

 

 

 

Εκ πρώτης όψεως, το Τσιτράλ ωραίο δεν το λες.

 

 

Σε ο,τι αφορά δε τα αποκαλούμενα «τουριστικά αξιοθέατα», ελάχιστα τα προσφερόμενα.

Το ένα είναι το κεντρικό τζαμί, που μετράει έναν περίπου αιώνα ζωής.

 

 


 

Το δεύτερο είναι το κάστρο λίγο πιο πέρα.

 

 


 

Και κάπου στο σημείο αυτό εξαντλείται το κεφάλαιο «τουρισμός στο Τσιτράλ».

 

Μα το πραγματικό αξιοθέατο βρίσκεται στους δρόμους.

 

Στο θέαμα των συνεχών φορτοεκφορτώσεων των θρυλικών πακιστανικών φορτηγών.

 

Που σφηνώνουν στα στενά και όμως πάντα βρίσκουν τον τρόπο ν’ απεγκλωβιστούν.

 


 

Και κυρίως στους ανθρώπους που κυκλοφορούν αενάως, για να ψωνίσουν, να συναντηθούν με φίλους, ή απλά να βολτάρουν και να συγχρωτιστούν με το πλήθος

 

 


 

Πρόθυμοι οι περισσότεροι να σταθούν για ένα πορτρέτο

 

 


 

Αφού πρώτα μας πλευρίσουν για τις συνήθεις ερωτήσεις.

 


 

Where are you from?

 


 

Do you like Pakistan?

 


 

Εμπορικά καταστήματα όλων των ειδών.

Ραφτάδικα, τσαγκάρικα, καπελάδικα, επισκευές ελαστικών, είδη κιγκαλερίας ..

 

 

 

 

 

…ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια, χαλιά…  

 

 


 

…χασάπικα και μανάβικα…

 

 


 

…και βεβαίως  όλη η γνωστή γκάμα από street food  

 


 

Πλούσια η φωτογραφική συγκομιδή!

 

Και τώρα βουρ για τις κοιλάδες των Καλάς! (στο επόμενο επεισόδιο)

 

 

Για περισσότερες φωτογραφίες:

Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν | Πάμε γι' άλλα... 

 

Διαβάστε επίσης:

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 1 - ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟ | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 2 - ΣΚΑΡΝΤΟΥ, ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 3 – ΝΤΑΛΙΚΕΣ-ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΟΥΝΖΑ | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 4 - ΧΟΥΝΖΑ, ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΥΘΙΚΗ ΚΟΙΛΑΔΑ

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 5 - ΣΤΑ ΠΡΙΟΝΩΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΩΝ ΚΑΡΑΚΟΡΟΥΜ

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 6 - ΑΠΟ ΤΑ ΙΜΑΛΑΙΑ ΣΤΟΝ ΙΝΔΟΚΑΥΚΑΣΟ

ΠΑΚΙΣΤΑΝ 7 - ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΣ

 

 

 

Δείτε το βίντεο του ταξιδιού:

ΠΑΚΙΣΤΑΝ, ON THE ROAD | Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν